میزان خشونت مبتنی بر جنسیت/جندر در محیط خانواده نیز به گونه چشمگیر بلند رفته است و شماری زیادی از زنان به خاطر همچو تغییرات از لحاظ روانی تحت فشار قرار دارند.

من 24 ساله هستم و محصل سمستر اخیر رشته کمپیوتر ساینس در یکی از پوهنتون های افغانستان بودم. اما، بنابر ممنوعیت تحصیل زنان، اکنون در خانه نشسته ام.

قبل از آنکه طالبان قدرت را در دست گیرند، من در مؤسسات مختلف غیردولتی ملی و بین‌المللی و دولت ایفای وظیفه می نمودم.

قبل از ممنوعیت مؤرخ 24 دسامبر، من به عنوان مدیر زون در اتاق های تجارت کار می کردم، اما پس از ممنوعیت خانه نشین هستم و برای آینده چندان امیدوار نیستم.

در سال گذشته تغییرات فراوانی را مشاهده نمودیم. دختران از حق آموزش ثانوی و عالی محروم شده اند. همچنان، زنان و دختران از حقوق کار کردن نیز محروم شده ‌اند، که بالنوبه بالای خانواده ‌ها پیامد های منفی داشته است. اکثریت زنان یگانه نان آور خانواده های خود بوده اند و بحران اقتصادی را تجربه نموده اند.

عمده ترین مسئله برای من ممنوعیت آموزش ثانوی و عالی دختران و ممنوعیت کار کردن زنان در مؤسسات غیردولتی ملی و بین المللی می باشد. ما همه این را می دانیم و به این باور هستیم که در دین مبین اسلام زنان از حق کار کردن برخوردار اند. شماری زیادی از زنان سرپرستی خانواده های خود را بر عهده دارند و یگانه اشخاص دارای درآمد برای خانواده های شان به شمار می روند، اما طالبان اینگونه فرصت ها را از ایشان گرفته اند، که برای ما خیلی مایوس کننده و غیر قابل قبول می باشد.

از زمان روی کار آمدن طالبان بدینسو، من با استفاده از حجاب مناسب به وظیفه خود ادامه داده ام. اما در جریان سال، طالبان فرامین مختلف را علیه زنان اعلام نمودند. و پس از ممنوعیت مؤرخ 24 دسامبر، من به وظیفه نرفته ام، در خانه نشسته ام و هیچ امیدی برای آینده ندارم. واقعاً برایم دردآور است.

جامعه جهانی باید در کنار زنان افغان بایستند. آنها باید از ما در این مرحله حساس و تاریک زندگی حمایت کنند. ما زنان افغان به هیچ عنوان نمی خواهیم که دستآورد های 20 ساله ما از کف بروند.