تمام آرزو ها و دستاورد های ما با خاک یکسان شده است

Larmina
بنیانگذار مؤسسه غیردولتی و فعال جامعه مدنی، نیمروز

"من یک تن از فعالان حقوق بشر و جامعه مدنی و بنیانگذار یک مؤسسه غیردولتی در افغانستان هستم، که طی 12 سال گذشته در عرصه حقوق زنان، جوانان و اطفال فعالیت داشته ام.

قبل از آنکه طالبان به قدرت تکیه بزنند، علاوه بر اینکه در مؤسسه خود مصروف پروژه هایم بودم، در عرصه دادخواهی برای حقوق زنان، فعالیت های جامعه مدنی و فعالیت های اجتماعی، نیز مصروف بودم. افزون بر آن مذاکرات دوحه را تحت نظر داشتم و در مورد پیشرفت ها و نتایج مذاکرات دوحه به مردم معلومات می دادم.

در حال حاضر نیز مانند گذشته در فعالیت های حقوق بشری و حمایت از حق برابری زنان در جامعه مصروف هستم.

از زمان سقوط دولت جمهوریت بدینسو، در زندگی ام تغییرات زیادی رونما شده است. وضعیت روانی ام کاملاً دگرگون شده است.

تمام آرزو ها و دستاورد های ما با خاک یکسان شده است. زنان به حاشیه رانده شده اند، مردم از خانه های شان بیجا و آواره شده اند، مکاتب و پوهنتون ها به روی زنان مسدود شده است و حق کار کردن از زنان گرفته شده است. جوانان ما در وضعیت بد روانی قرار دارند، که برای من طاقت فرسا و غم انگیز است.

آرزوی  من اینست که افغانستان را از این وضعیت نجات دهیم و روزی شاهد آن باشیم که زنان و مردان به آرامش روانی دست یافته اند، مردم افغانستان از حق زندگی مسالمت آمیز برخوردار بوده و به هیچ عنوان مستحق اینگونه محرومیت نمی باشند.

پس از به قدرت رسیدن طالبان، کار کردن خیلی دشوار بود، اما ما به کار خود ادامه دادیم و اولویت ما درهم شکستن سکوت و انجام کاری برای زنان بوده است.

هرچند ما تصمیم داشتیم موزیم صلح زنان را در دوران جمهوریت ایجاد نماییم، اما ما آنرا پس از ورود طالبان به کابل ایجاد نمودیم. این در واقع یادبودی از زندگی شمار زیادی از زنانی می باشد که در جریان 20 سال گذشته در راستای دستیابی به حقوق بشر و یک زندگی مسالمت آمیز برای جامعه افغانی مبارزه نموده اند. در ابتدا با مشکلات فراوانی روبرو شدیم، ولسوال همکاران ما را به زندان انداخت ... اما پس از تجربه کردن مشکلات فراوان و تلاش های مکرر، توانستیم که فعالیت های موزیم صلح زنان را صرف در مرکز کابل ادامه دهیم.

از آنجاییکه زنان و جوانان افغانستان از لحاظ تجرید و محرومیت در وضعیت نامناسب قرار دارند، ما برای دختران و پسران افغانستان برنامه های ورزشی را برگزار می نماییم، که برای پسران بازی فوتبال و برای زنان بازی تینس روی میز را در سالن های سرپوشیده مدنظر گرفته ایم. دو ماه قبل، دختران مسابقات تینس روی میز را پشت سر گذشتاندند. همچنان، برای پسران نیز مسابقات فوتبال راه اندازی نمودیم.

افزون بر آن، ما حقوق بنیادی زندگی مسالمت آمیز و رفاه مردم را در سطح ملی و بین المللی تقویت می بخشیم و در آینده نیز به این کار خود ادامه خواهیم داد.

ما آرزو داریم که روزی زنان و دختران افغان بتوانند در یک جامعه عاری از تبعیض جنسیتی/جندر زندگی کنند، البته یک جامعۀ که در آن زنان و دختران بتوانند در تمام عرصه های سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و آموزشی از حقوق برابر با مردان و پسران برخوردار باشند، به آنها ارج گذاشته شود و بتوانند به حقوق خود دست یابند.

برای اینکه از زنان حمایت صورت گرفته باشد، باید به آنان حقوق اولیه شان داده شود و باید زنان افغان در پروسه های سیاسی، اقتصادی و تصمیم گیری مشارکت پُررنگ و معنی دار داشته باشند. به همین ترتیب باید از نهاد های زنان حمایت همه جانبه صورت گیرد و از طریق نهاد ها برای زنان فرصت های کاری فراهم شود و ".به هیچ عنوان نباید زنان از حقوق شان محروم شوند

داستان بعدی
آرزو دارم روزی دختران و زنان افغان بتوانند دوباره به حقوق و آزادی شان دست یابند و امیدوار هستم که روزی فرا برسد که دیگر چشم آنها به طالبان نه افتد