تمام زنان خانواده من که در گذشته وظیفه داشتند، اکنون در خانه نشسته اند. این یک بدبختی کلان است

من در گذشته به شکل آزاد در دستگاه قضایی کار می کردم. اکنون بیکار هستم، بعضاً به فعالیت های کوچک اجتماعی دست می زنم و یا مشاوره حقوقی ارائه می کنم. قبل از به قدرت رسیدن طالبان، چندین دوره کارآموزی را در عرصه های قانونگذاری و دفاع از حقوق بشر و فعالیت های مدنی تکمیل داده بودم.

در حال حاضر بیکار هستم، که برای من و امثال من این وضعیت بسیار زیاد دردناک و غم انگیز است، زیرا برای اینکه از تحصیلات عالی برخوردار باشم زحمات زیادی را متقبل شده ام، اما اکنون در چهار دیواری خانه حبس هستیم. من وظیفه خود را که سال ها در آن زحمت کشیده بودم از دست داده ام. 

من همواره می خواستم عدالت واقعی به کرسی بنشیند. اما، اکنون حتی آزادی های را که در چهارچوب شریعت داشتم از دست داده ام.

در حال حاضر مهمترین مسئله نزد من، مصونیت جانی ما می باشد و آزادی در چوکات شریعت بزرگترین آرزوی ماست.

ادامه دادن به تحصیلات عالی زیبایی های خود را دارد، البته در صورتیکه یک شخص این کار را انجام داده بتواند. متأسفانه در حال حاضر ما نمی توانیم حتی از دانش خود استفاده کنیم و این امر سبب شده است که ما به حاشیه رانده شویم.

مبارزه ما همیشه این بود که صدای خود را بلند کنیم و حقیقت را بگوییم. ما به هیچ وجه سکوت اختیار نخواهیم کرد. ما خواهان حقوقی که خداوند برای ما اعطا نموده است، می باشیم و تلاش ما این بود که حداقل سلوک مثبت داشته باشیم.

اما، متاسفانه حتی کوچکترین اعضای خانواده ما اجازه ندارند به مکتب بروند. من می خواهم به آنها توضیح دهم که باید تلاش بیشتر نمایند، زیرا علم عبار از مشعلی است که می تواند تاریکی ها را روشن کند. من به آنها گوشزد می کنم که هیچگاه نباید امید شان را از دست دهند و از آنها [آنعده افرادی که تحصیلات عالی دارند] می خواهم که همواره تلاش کنند تا اندوخته های شان را به صورت آنلاین به دیگران انتقال دهند. این یگانه کاری است که ما در حال حاضر انجام می دهیم.

 آرزومندم که به هر ترتیبی که می شود زنان افغان آموزش ببینند، چه در خانه باشد، چه به صورت آنلاین.

من صدای زن افغان هستم و از جهانیان حقوق زن را مطالبه خواهم نمود. فرق زنان افغان با زنان جهان در چی است؟ زنان جهان می توانند مطابق میل خود زندگی و کار کنند و از رانندگی آغاز کنند. اما یک دختر افغان از ابتدایی ترین حقوق خود که همانا آموزش می باشد، محروم است. 

پیام من به دختران افغان این است که دگر باید این سکوت شرم آور خود را بشکنند و به صدای زنان افغان ملحق شوند، زنانی که همه روزه قربانی اینگونه پالیسی ها می شوند. اما جهان به صدای آنان گوش فرا نمی دهند.