باید زنان مورد حمایت قرار گیرند، تا بتوانند به پای خود بایستند. هرگاه وضعیت مالی مردم بهبود یابد، اقتصاد کشور بهبود کسب خواهد نمود و مردم از بدبختی نجات خواهند یافت.

شیلا، رئیس یکی از مراکز تجارتی زنان و یک اتحادیه صنایع دستی زنان بوده و هفت سال قبل در ایجاد بازار زنان نقش قابل ملاحظه ایفا نموده است. پس از به قدرت رسیدن طالبان، خریداری یگانه دلایلی است که به خاطر آن زنان اجازه خارج شدن از منزل را دارند و بازار زنانه یگانه جایی است که زنان هنوز اجازه دارند در آن کار کنند. شیلا، چالش های موجود در بازگشایی بازار ها و امید های خود را برای تغییرات آینده، اینگونه با ما در میان می گذارد.

"ما در سال 2015 با پنج زن این کار را شروع کردیم و در ظرف شش ماه از طریق تشویق کردن زنان به کار و تجارت، تعداد ما به 85 زن رسید. ما زنان زیادی را جذب نمودیم، منجمله زنانی که کار می کردند، بیوه ‌ها و زنانی که وظیفه داشتند و نان ‌آور خانواده خود بودند. ما به آنها دکان دادیم. ما مسایل مربوط را با نهاد های تمویل کننده که ماشین آلات و وسایل را فراهم می نمودند، هماهنگ می کردیم. در ابتدا یک و نیم سال در بازار های شخصی فعالیت داشتیم".

پس از به قدرت رسیدن طالبان، برای یک مدت در خانه نشسته بودم تا آنکه روزی با یک تن از مسوولان شاروالی ملاقات نمودم و از او خواستم که با شاروال راجع به گشایش بازار صحبت کند. او موافقه نمود و از من خواست که با وی ملاقات کنم. با وجود آنکه به خود می لرزیدم، نزد وی رفتم. در جریان جلسه شاروال گفت اول باید در مورد وضعیت بازار با والی صحبت کنیم و بازار را بررسی کنیم. دو روز بعد برایم زنگ زدند که به بازار بروم و دیدم که والی و شاروال با تعداد زیادی از طالبان آنجا آمده اند آنان بازار را بررسی نمودند و وقتی دیدند که یک جای مصون و سرپوشیده است و داخل شدن مردان در آن ممنوع است، آنها متقاعد شدند که محل مذکور یک محل خریداری مناسب برای زنان است، سپس شاروال از من پرسید که از آنها چه می خواهم. من برایش گفتم ما به یک تن محافظ شبانه، یک خانم صفاکار و حمایت دولت برای تامین امنیت و هماهنگی کمک های مالی به زنان، نیاز داریم. آنها پیشنهاد ما را پذیرفتند. یک تن به عنوان محافظ استخدام گردید و تنظیف بازار توسط کارگران تنظیف شاروالی صورت می گرفت. سپس، به زنان فروشنده زنگ زدم تا بیایند و کار خود را آغاز نمایند. باور کنید، آنها از شادمانی اشک می ریختند.

وقتی زنان فروشنده به بازار رسیدند، دیدند که دکان های شان خالی بود. در زمان جنگ تمام اجناس آنها به سرقت برده شده بود... آنان با قرضه گرفتن از خانواده ها و اقارب شان یک مقدار اموال تهیه کردند و بازار آرام آرام دوباره فعال شد. یکی از روز ها، دو نهاد بین المللی با شماری زیادی از مقامات از بازار بازدید به عمل آوردند. آنها زنان فروشنده را بررسی نمودند تا مشکلات آنان را شناسایی نمایند و سپس به منظور بازسازی بازار زنان یک قرارداد 100000 دالری به امضا رسید. بازسازی جریان دارد و توقع می رود تا ماه اپریل تکمیل شود.

همچنان، ما اتحادیه صنایع دستی زنان را ایجاد نمودیم، که تا کنون 1200 تن زنان در آن عضویت حاصل نموده است. آرزومندم از طریق اتحادیه مذکور بتوانیم به پروژه های بیشتر دست یابیم و برای زنان ولسوالی ها و قریه جات کار کنیم.

"باید دوباره به زنان اجازه کار داده شود. پوهنتون باید بازگشایی شوند، دروازه های مکاتب باید به روی شاگردان باز شوند، تا نسل آینده ما یک زندگی بهتر داشته باشند. بیایید اگر پیشرفت هم نداشته باشیم، حداقل به عقب برنگردیم".