اعاده حقوق برابر برای زنان در تمام سطوح صرف در صورت تغییر رژیم امکان پذیر است.

من الی تاریخ 14 اگست 2021 به حیث انجنیر پلانگذاری ایفای وظیفه می نمودم.

اکنون یک تن از فعالان حقوق زنان و مدافع آموزش دختران و عضو جنبش خودجوش زنان مبارز می باشم. در ماه مارچ 2022، من یک اکادمی آنلاین را تحت عنوان صنوف آنلاین دختران افغان را برای شاگردانی که از تحصیل محروم شده اند، راه اندازی نمودم. در این اکادمی با همکاری اساتید خارجی و داخلی مهارت های زبان انگلیسی و کمپیوتر به شکل رایگان تدریس می شود. من نیز شخصاً یکی از صنوف را تدریس می کنم.

به همین ترتیب، من یک کلوپ کتابخوانی را نیز راه اندازی نموده ام که در آن دختران تحصیلکرده و متعلم/محصل عضویت دارند و ما مشترکاً برای ترویج فرهنگ کتابخوانی همکاری می نماییم.

تحولی که نه تنها در زندگی من، بلکه در زندگی تمام زنان افغان رونما گردیده است، همانا یک تغییر منفی و یک عقب گرد کلان می باشد. تمام پلان های که برای آینده خود داشتیم نقش بر آب شدند و اکنون برای دستیابی به ابتدایی ترین حقوق بشری خود مبارزه می کنیم.

در یک جامعه ‌ای که زنان شدیداً در محیط خانواده‌ شان با استبداد روبرو اند، باید زنان انگشت شماری مثل من، که از توانایی بلند کردن صدا و حمایت از خانواده و جامعه برخوردار می باشند، صدای زنان مظلوم شوند و هرگز اجازه ندهند که آدم های مثل طالبان برخیزند و تمام دستاورد های دو دهه گذشته را ضرب صفر کنند.

طبعاً مبارزه کردن در شرایط کنونی خطراتی نیز در پی دارد، اما زندگی من به عنوان یک زنی که خطر را به جان می خرد و فداکاری می ‌کند، شیرین ‌تر است، ولو اگر این کار باعث تجرید و از دست دادن بی ‌طرفی من نیز شود. وارد نمودن تغییرات در جامعه صرف از طریق آگاهی و تلاش خود ما امکان پذیر است.

در شرایط فعلی، ما از هر طریقی که می شود به کمک نیاز داریم: محصلان دختر به تحصیل در خارج از کشور نیاز دارند، همچنان به ایجاد یک محیط کاری آنلاین برای طبقه کارگر، و ایجاد یک بستر مناسب برای زنان افغان برای مطالبه حقوق و اظهار اهداف شان نیاز مبرم وجود دارد. بیش از یک سال می شود که زنان افغان از حق آموزش، کار و حتی از آزادی های اولیه مانند رفتن به پارک ها منع شده اند و ما از هر طریقی که امکان داشته است، با محدودیت روبرو شده ایم.

جامعه بین المللی به مثابه حامی حقوق بشر، مسوول درجه یک شناسایی راه های حل وارد نمودن فشار بالای طالبان می باشد. چون آنها اینرا به خوبی می دانند که تمام مردم از طالبان متنفر اند و هیچکس طالبان را قبول ندارد.باید برای جوانان، جنبش های زنان و افرادی که در گذشته با هیچ جریان سیاسی وابسته نبوده اند، فرصت داده شود تا یک حکومتی را تشکیل دهند که مورد پسند مردم باشد و از عدالت اجتماعی الهام گرفته باشد.