زندگی ما در مجموع تغییر کرده است. اکنون، ما در زیرزمینی کار می کنیم

قبل از آنکه طالبان در ماه اگست سال 2021 به قدرت برسند، مرضیه به حیث مسوول خشونت مبتنی بر جنسیت/جندر در یک مرکز رسیدگی به بحران در یکی از شفاخانه های دولتی کابل ایفای وظیفه می نمود. اکنون، او به کار خود مسرانه ادامه می دهد، البته بدون آنکه بتواند خدمات مرکز را در حالیکه برایش بیش از هر زمان دیگر نیاز است، ترویج و تقویت نماید. او از تغییرات فراوانی که از لحاظ کار، آزادی و آرزو های ادامه تحصیلاتش رونما گردیده است، یاد آوری می نماید.

"شرایط کنونی و گذشته تفاوت زیادی دارد. ما مجبور شدیم نام مرکز خود را تغییر دهیم و نمی ‌توانیم افشا نماییم که این مرکز به افرادی رسیدگی می کند که خشونت ‌های مبتنی بر جنسیت/جندر را تجربه می‌ نمایند. برعکس، باید آنرا یک "مرکز اجتماعی" وانمود کنیم".

وظیفه ام مانند قبل از رویداد اگست می باشد، اما تفاوتش در اینست که اکنون به کسی حتی برای قربانیان در موردش چیزی نمی گویم. همچنان، ما به تلاش ها و کمک های خود که همانا فعالیت های پزشکی و روانی - اجتماعی می باشند، دوام می دهیم. در گذشته به هرکس گفته می توانستیم که مرکز در کدام عرصه فعالیت دارد و چه نوع خدمات ارائه می نماید.

هیچکس راجع به مرکز مذکور معلومات ندارد، حتی هیئت رهبری شفاخانه، چون آنها خود طالبان هستند. قضایای زیادی وجود داشتند که طالبان به مرکز ما آمدند. همچنان، قضایای بیشماری خشونت های مبتنی بر جنسیت/جندر وجود دارند، اما رسماً به مراکز رجعت داده نمی شوند. زنان با محدودیت های فراوان روبرو هستند.

علی‌الخصوص بعد از به قدرت رسیدن طالبان تمام زنان در مورد چیز های که آنها آموخته اند و اینکه چرا نمی توانند شخصاً به آرزو های شان دست یابند، فکر می کنند.

حس می کنم هویت و تحصیلات خود را از دست داده ام. آرزویم این بود که در یکی از مؤسسات غیردولتی بین المللی که از شهرت نیک برخوردار باشد، ایفای وظیفه نمایم. این یکی از رویا هایم بود. در گذشته، مصروف آموزش بودم و آرزو داشتم تحصیلات عالی خود را نیز دوام دهم. اما اکنون زنان اجازه کار کردن ندارند و دروازه های پوهنتون/دانشگاه ها مسدود است. من محصل رشته زبان و ادبیات انگلیسی در یکی از پوهنتون/دانشگاه ها بودم، اما اکنون که پوهنتون/دانشگاه تعطیل شده است و زنان خانه نشین شده اند.

اما، ما کار های خود را مسرانه انجام می دهیم. ما به شکلی از اشکال فعالیت های حمایت از زنان افغان را ادامه می دهیم. چالش های زیادی به ویژه در ساحه کاری من وجود دارد.

همزمان با روی کار آمدن رژیم طالبان، هیچگونه امیدی برای آینده زنان در این کشور وجو د ندارد. اما اگر دولت تغییر کند، امیدی وجود خواهد داشت.

باید برای کسانی که خواهان تحصیل هستند بورسیه های تحصیلی مدنظر گرفته شوند و برای زنانی که به حمایت نیاز دارند کار شود. باید همه ما مساعی به خرچ دهیم تا از طریق اشتغال زایی، راهی را برای حمایت از زنان افغان دریافت نماییم. جامعه جهانی نباید حمایت شان را متوقف سازد و باید در راستای اشتغال زایی برای زنان و مردان افغان تلاش نماید.