هرگاه جهان حکومت طالبان را به رسمیت بشناسد، دختران افغان زنده به گور خواهند شد.

من یک تن از معترضانی هستم که علیه قواعد و ممنوعیت های ظالمانه مقامات بالفعل اعتراض می کنم. من قبل از سقوط کابل یکی از اعضای فعال جامعه مدنی بودم، معاون اتحادیه جوانان بودم و با سیاسیون به منظور در میان گذاشتن مفکوره های جوانان ملاقات می نمودم. اکنون، از طریق یک بنیاد خیریه به خانواده های بی بضاعت کمک می نمایم و همچنان من نیز محصل بودم.

سال گذشته شخصاً شاهد پایان تمام پیشرفت ها و دستاورد های زندگی ام و شکست کشورم بودم. این در واقع سرآغاز مجموعۀ از ناامیدی ها برای زنانی بود که می خواهند تحصیل و کار کنند.

من می خواهم شاهد کدام تغییرات باشم؟ برابری حقوق تمام اقوام کشور، پذیرفتن اینکه زنان 50 درصد جامعه را تشکیل داده اند، فروپاشی رژیم مقامات بالفعل که توسط یک رهبر مستبد و بیسواد رهبری می شود، پایان یافتن مداخلات کشور های حامی طالبان در امور داخلی افغانستان، اجازه دادن دسترسی برابر به آموزش برای تمام جنسیت/جندر ها و اجازه دادن به زنان تحصیلکرده تا رهبران باسواد و سالم را برای این کشور پرورش دهند، زیرا هر کسی که تسبیح در کف و ریش در صورت دارد، نمی تواند شایستگی رهبری این کشور را داشته باشد.

انشاالله، ما زنان مقاومت گرا و مظلوم با همکاری جامعه جهانی به زودی به این تغییرات دست خواهیم یافت، زیرا با وجود همه محدودیت ها و شکنجه ها، ما میدان مبارزه را ترک نکرده ایم و هرگز ترک نخواهیم کرد.

پیام من به جهانیان اینست که صدای تان را مشترکاً با ما زنان بلند نمایید و سکوت خود را بشکنید.
جامعه جهانی نباید به نشان دادن عکس العمل و تقبیح اکتفا نماید، بلکه باید با زنان افغان همکاری واقعی کنند، تا در مورد مشکلات زندگی آنها و آنعده زنانی که در داخل کشور رو در رو با طالبان مبارزه می کنند، آگاهی کامل حاصل کنند