«احساس می‌کنم انگشتان و پنسل‌هایم به زنجیر کشیده شده‌اند»

«پیش از آن که طالبان به قدرت برسند، من نقاشی‌های زیبایی با رنگ‌های روشن می‌آفریدم که درد، رنج و خشونت علیه زنان افغان را به تصویر می‌کشید. گاهی هم رویاهای فوق‌العاده‌شان را به تصویر می‌کشیدم. علاوه بر نقاش بودن، معلم و همچنان محصل سمستر هفتم در دانشکده هنرهای زیبا بودم.

وقتی طالبان به قدرت رسیدند، احساس کردم نابود شدم. آن‌ها ابری تیره و تاری را بالای اهداف من آوردند. در واقع، تمام زنده‌گی هنری من محو شد. فکر می‌کردم آسمان زندگی‌ام و تمام رنگ‌های هنرم به سیاهی تبدیل شده‌اند. تمام امیدم از دست رفته بود. طالبان با محدودیت‌های خود، ارتباط عاطفی من با هنرم را از بین برده‌اند. حالا، بعد از ۱۴ سال، کاملاً از دنیای هنر و نقاشی بیگانه شده‌ام.

طالبان دیگر به من اجازه نقاشی نمی‌دهند؛ آن‌ها تمام درهای این دنیا را بسته‌اند. آن‌ها هر اثری هنری را که به آن برسند، نابود می‌کنند و با هر نقاشی که از بین می‌رود، من هم می‌شکنم و به انحطاط می‌روم.

حالا همه چیز را سیاه می‌بینم، و این بدترین چیزی است که تا حالا تجربه کرده‌ام و تجربه خواهم کرد. باور دارم اگر وضعیت فعلی ادامه یابد، آینده زنان افغان چیزی جز ویرانی نخواهد بود.

بانوان همراهم! هرگز در پستی‌ها و بلندی‌های زندگی، در فراز و نشیب‌ها، امید خود را از دست ندهید. ما هیچ وقت نباید توسط موانع متوقف گردیم.

از جامعه جهانی درخواست می‌کنم که دست یاری به سوی ما دراز کنند تا ما زنان افغان نیز دیده شویم.»