متأسفانه زمانیکه طالبان زمام امور را به دست گرفتند، رویا های من و تمام زنان و دختران افغان در نیم روز با خاک یکسان شد.

من محصل سال اول رشته زبان و ادبیات انگلیسی در یکی از پوهنتون ها هستم. برای اینکه مکتب را با نمرات عالی به پایان برسانم از هیچگونه تلاش دریغ نه ورزیده ام و سپس برای مدت ها زحمت کشیده ام و برای امتحان کانکور ورود به پوهنتون آمادگی گرفته ام و بالاخره موفق شدم که به رشته تحصیلی انتخابی و رویایی خود راه یابم. 

سال گذشته، ما تا اندازۀ حجاب اجباری را تحمل نمودیم، زیرا تحصیلات مان برای ما ارزشمند بود. اما، زمانیکه سال تعلیمی به پایان رسید، آنان تحصیل دختران را حتی با وجود رعایت حجاب ممنوع اعلام نمودند. اکنون، من مانند میلیون ها زن و دختر دیگر در کشورم از روی مجبوریت در خانه نشسته ام. 

در جریان تحصیل، به شکل نیمه وقت در یک مرکز آموزشی به حیث استاد زبان انگلیسی تدریس می کردم، تا در تامین مخارج خانواده ام نقش ایفا کنم و مصارف شخصی ام را نیز پرداخته بتوانم. 

پس از آنکه تحصیل و کار زنان و دختران ممنوع شد، کوشش می کنم مطالعه کنم، تا برای سال تعلیمی جدید آمادگی داشته باشم، زیرا هنوز هم امید دارم که بتوانیم به محیط کاری و تحصیلی خود برگردیم. همچنان، برای تامین مخارج خانواده و مصارف شخصی ام، عیناً مثل یک خانم خانه خیاطی و گلدوزی می کنم.

حالا ما اصلاً حق نداریم کار کنیم و یا حتی پای خود را از خانه بیرون بگذاریم.

رویای من، که همانا ادامه تحصیلم بود، پس از رویداد از 15 اگست 2021 با خاک یکسان شد. اکنون به پدر و برادرم متکی هستم. من حقوق و آزادی ام را از دست داده ام. حتی اجازه ندارم که بدون همراه مرد (محرم) به سوپرمارکت بروم.

اما هنوز هم امیدوار هستم که روزی شاهد این خبر خوش باشیم که مقامات بالفعل فرمان ممنوعیت کار و آموزش زنان و دختران را ملغا قرار داده است. من کتاب ها و مواد آموزشی ام را با خود دارم و روز و شب لحظه شماری می کنم. کنترول داشتن بالای همچو یک وضعیت کار بسیار دشوار است، اما من از دل و جان تلاش می کنم که یک کاری در خانه انجام دهم، تا مخارج زندگی خود و خانواده ام را تامین نمایم.

هرچند در همچو شرایط امیدواری زیاد خوشبینانه بوده نمی تواند، اما من هنوز هم امید دارم که نهاد های حامی حقوق بشر و جامعه جهانی از حقوق زنان افغان حمایت خواهند کرد و با پخش بیانیه ها و تماشای رنج ما نقطه پایان خواهند گذاشت و روزی همبستگی شان را با ما اعلام خواهند نمود. تا زمانیکه جامعه جهانی بالای طالبان فشار وارد نکند که به حقوق زنان ارج بگذارند، تغییر دادن شرایط موجود امکان پذیر نخواهد بود.

به نظر من، یگانه راه احتمالی تغییر دادن وضعیت زنان اینست که مردان افغان برای دستیابی به حقوق زنان در کنار زنان بایستند و جامعه جهانی بالای طالبان فشار وارد نماید.