این بار دوم است که در دست هیولای قرن، یعنی طالبان می افتیم، کسانیکه نه تنها زبان، هویت و فرهنگ ما را، بلکه حق سواد، آموزش و کار را نیز از ما گرفته اند
Habiba
من از شمال افغانستان و از لحاظ ملیت تاجیک هستم و یک تن از معترضان می باشم. من یک گروه مقاومت زنان جامعه را ایجاد نمودم و دست به اعتراضات زدم، نه تنها یک سال قبل که افغانستان به دست طالبان افتاد، بلکه در دور نخست طالبان، زمانیکه حقوق بشر به گونه آشکار نقض می شد و طالبان بدون آنکه با هیچگونه موانع روبرو شوند و با بیرحمی تمام بالای ما ظلم می کردند.
پس از آنکه آرزو ها و رویا های یک نسل از آنها ربوده شد، تمام ما در یک وضعیت بد قرار گرفتیم. گزینه دیگری جز راه اندازی تظاهرات و بلند کردن صدای خود را نداشتیم. در ولایت پنجشیر جنگ شدید و خانمان سوز آغاز گردید. طالبان به شکل فجیع به نسل کشی متوسل می شدند.
دقایقی چند از اعتراض مان نگذشته بود، که موتری در مقابل ما متوقف شد و از درونش افراد مسلح طالبان بی رحم سرازیر شدند و اسلحه های خود را به سوی ما معترضان زن نشانه گرفتند. اما، معترضان زن از خود مقاومت نشان دادند. طالبان به خشونت متوسل شده و دست به تیراندازی زدند. آنان تمام زنان را برای سه ساعت در زیرزمین یکی از بانک ها زندانی نمودند و خبرنگاران و مردانی را که مورد حمله قرار گرفته بودند، با خود بردند. همزمان با آن در ولایات نیز معترضان زن دستگیر شدند و به موقعیت های نامعلوم انتقال داده شدند.
با گذشت هر روز و با افزایش استبداد و بربریت طالبان، دامنه اعتراضات علیه عملکرد های تروریستی و ظالمانه طالبان وسیعتر و گسترده تر می شد و مردم در آن شعار های چون نان، کار، آموزش و آزادی سر می دادند.
طالبان کرامت انسانی ما را نادیده گرفتند. سپس، آنعده دخترانی را که مورد سوء استفاده آنها قرار گرفته بودند، دستگیر و زندانی می نمودند. در اویل چند تن افراد، اما بعد ها حدود 40 تن دخترانیکه مورد سوء استفاده قرار گرفته بودند، دستگیر شدند.
زمانیکه آنان جاده ها را از ما گرفتند، ما اعتراضات خود را به اماکن سرپوشیده و زیرزمینی انتقال دادیم، که تا کنون ادامه دارد.
طالبان هیچگاه از توانایی شنیدن صدای مخالفان خود برخوردار نبوده اند و به زور خشونت تا اینجا رسیده اند. با گذشت هر روز، چهره واقعی این گروه وحشی بیشتر آشکار می شود.
ما زنان و مردم افغانستان از خود نمایندگی می کنیم و از خواسته های بشردوستانه خود یک وجب هم عقب نشینی نکرده و نخواهیم کرد.
