ما از آنها می خواهیم به هر شکل و هر قیمتی که می شود، باید به ما اجازه کار و آموزش داده شود.

"من قبل از سقوط تدریس می کردم و به شکل خصوصی نیز درس می دادم. در حال حاضر، دختر 14 ساله من اجازه ندارد که به مکتب برود. قبل از روی کار آمدن طالبان، کورس های زیادی زبان انگلیسی را دنبال نموده ام، اما اکنون بنابر نگرانی های امنیتی و ممنوعیت آن توسط طالبان، نمی توانم آنرا ادامه دهم.

من از پوهنځی شرعیات یکی از پوهنتون های افغانستان فارغ شده ام. تحصیلات مقطع ماستری خود را در رشته حقوق جدیداً آغاز نموده اما متاسفانه با روی کارآمدن طالبان نتوانستم تیزس خود را تکمیل کنم و سند خود را بدست بیاورم.

من از تجربه کاری تقریباً هشت ساله در عرصه جنسیت/جندر با مؤسسات غیردولتی مختلف ملی بین‌المللی و نهاد ‌های ذیربط سازمان ملل متحد، برخودار می باشم.

قبل از آنکه طالبان زمام امور کشور را به دست گیرند، من به حیث کارشناس نظارت و ارزیابی در یکی از مؤسسات غیردولتی ایفای وظیفه می نمودم. از آن زمان بدینسو، با یکی از مؤسسات غیردولتی ملی به حیث تسهیل کننده ولایتی وظیفه اجرا می کنم. ما در پروژه یک نهاد بین المللی کار می کنیم، اما معاشات خود را به وقت معینه دریافت نمی کنیم، و به خاطر اینکه از خانه کار می کنیم، با موانع گوناگون روبرو هستیم. 

در گذشته و پس از به قدرت رسیدن طالبان، با مشکلاتی امنیتی متعدد روبرو بودم. طالبان چندین مرتبه خانه مرا تلاشی کرده اند. حتی آنها در مورد زندگی شخصی من معلومات کافی دارند. بالاخره تصمیم گرفتم خانه را ترک کنم و برای زندگی کردن به قریه آبایی خود برگردم. اما کار کردن از خانه هنوز هم برایم بسیار دشوار است، فرزندانم نمی توانند به مکتب بروند و من احساس مصونیت نمی کنم.

زمانیکه با یکی از منسوبین مقامات بالفعل روبرو می شوم، برایش می گویم قابله هستم. اما آنها در مورد وظایف قبلی ام سوالاتی زیادی می پرسند و برایم می گویند که در مؤسسات غیردولتی ملی و بین المللی کار کرده ام. آنها شوهرم را تحقیر نموده و برایش می گویند که به خاطر اینکه همسرت در مؤسسات غیردولتی بین المللی کار کرده است، باید خجالت بکشی. تمام این مسایل زندگی شخصی مرا متاثر ساخته است و دردسر های زیادی را در خانواده ام به وجود آورده است. 

در دفتری که من کار می کردم برای کارمندان زن و مرد یک محیط جداگانه وجود داشت. من با همکاران زن کار می کردم و برقع و لباس خیلی ساده می پوشیدم. در مسیر راه دفتر، هیچگاه بکس و یا کتابچه با خود حمل نمی کردم و طوری وانمود می کردم که گویا به خانه یکی از اقاربم می روم. اما، از تاریخ 24 دسامبر 2022 بدینسو، مجبور هستم از خانه کار کنم.

در شرایط کنونی، تمام زنان افغان نیازمند حمایت هستند. پیام من به جامعه جهانی اینست که با طالبان تماس بگیرند و آنان را متقاعد سازند تا به زنان اجازه دهند که کار و تحصیل کنند. هرگاه آنها از ما بخواهند که حین کار کردن برقع و چادر بپوشیم، در آن صورت ما تمام شرایط و قواعد آنها را خواهیم پذیرفت.