صدور یومیه ممنوعیت های جدید برای زنان و دختران، واقعاً مرا از لحاظ روانی متاثر ساخته است، حتی مرا به یک بیماری جدی مبتلا نموده است

من یک خبرنگار هستم که لیسانس خود را در رشته ژورنالیزم به دست آورده ام. من حدود 14 سال سابقه کاری دارم و در عرصه های مختلف و در نهاد های متعدد به حیث فعال اجتماعی، مسوول ارتباطات/افهام و تفهیم، مسوول جنسیت/جندر و پرودیوسر رادیو محلی و گزارشگر ایفای وظیفه نموده ام. 

پس از رویداد 15 اگست، در یکی از ویب سایت های مرتبط به زنان و به حیث مسوول جنسیت/جندر مشغول کار شدم، اما بنابر ممنوعیت مؤرخ 24 دسامبر، وظیفه خود را از دست دادم. هنوز هم در بخش ویب سایت مرتبط به زنان کار می کنم، اما به عنوان رضاکار.

از دست دادن وظیفه در واقع مهمترین تغییری بود که من در زندگی خود حس کردم. من یگانه نان آور خانواده خود بودم. در حال حاضر که وظیفه ندارم، در وضعیت بد مالی قرار دارم.

بدون وظیفه، زنان و دخترانی که مثل من نان آور خانواده خود هستند چه خواهند کرد؟ آینده آنها چطور خواهد بود و چگونه خواهند توانست خانواده خود را تغذیه نمایند؟

من مجبور شدم به دلیل مصونیت و امنیت شخصی فعالیت های اجتماعی خود را متوقف سازم. در کنار آن، ما فرصت ادامه فعالیت های اجتماعی و خدمات برای زنان و دختران را به کلی از دست دادیم.

درین وضعیت، اگر کسی بتواند از زنان افغان حمایت کند، آن مردان افغان اند. آنها باید کنار زنان و دختران بایستند،‌ و جامعه جهانی، به شمول سازمان ملل متحد باید بالای طالبان فشار وارد کنند تا به حقوق اسلامی و اولیه زنان ارج بگذارند.

پیام من برای جامعه جهانی اینست که آنها باید در مورد زنان افغان و حقوق آنان با مقامات بالفعل مذاکره نمایند.