«اگر مردی را آموزش دهید، یک فرد را آموزش دادهاید؛ اما اگر زنی را آموزش دهید، یک جامعه را آموزش دادهاید»
Firoza
«قبل از ۱۵ آگست ۲۰۲۱، من خبرنگار بودم، و پس از سقوط نظام احساس میکنم که وطنم به مکانی تبدیل شده که به بیگانهها تعلق دارد. کار کردن در حوزه خبرنگاری نهتنها به من حس شادی میداد، بلکه معیشتم را نیز تأمین میکرد. در گزارشهایم تمام تلاشم را میکردم تا روی مشکلات زنان، بهویژه زنان بیوه و کودکان آسیبپذیر، تمرکز کنم.
من ژورنالیزم خواندم و این مسلک را در سطح حرفهیی عملی کردم. عشق و علاقهام به این رشته همیشه انگیزهام بود و حتی بعد از سقوط حکومت قبلی هم میخواستم به کارم ادامه دهم.
وسایل ضبط و کامرهای که برای تهیه گزارشها استفاده میکردم، حالا در گوشهای از اتاق کوچک من قرار دارند. ماهها است که دیگر قادر به انجام مصاحبه یا عکاسی نیستم.
سقوط کشور به دست طالبان، امیدهای بسیاری از افغانها برای آیندهای روشن را نابود کرد، و در میان آنها کسانی که بیشترین آسیب را دیدند، زنان افغان بودند. فعالیتهای آنها جرم شناخته شد و آموزش دختران ممنوع شد.
من بسیار تلاش کردم تا در موسسات کار پیدا کنم، اما به دلیل سابقهام در خبرنگاری و اینکه مرا یک خطر به کار خود محسوب میکنند، استخدام نمیشوم و احساس میکنم در قفسی گیر افتادهام که راه فراری ندارد.
بزرگترین تغییری که در زندگیام رخ داده، حس شدید ناامیدی است که از ماه آگست بر من حاکم شده است. دو سال گذشت اما متأسفانه هیچ تغییر مثبتی در وضعیت آسیبپذیر زنان جامعه ما رخ نداده است. در حال حاضر، ما با یک زوال آهسته و تدریجی مواجه هستیم. جامعه ما تحت سلطه مردان قرار دارد و حتی یک گزارشگر زن هم وجود ندارد. در طول روز به آینده نامشخص ما فکر میکنم و این موضوع برای من بسیار ویرانگر است.
من از جامعه بینالمللی درخواست دارم که برای جامعه افغانستان، بهویژه زنان، اقدامی انجام دهند. .لطفاً در کنار ما – زنان رنجکشیده – بایستید. نگذارید قربانی شویم»
