لطفاً از زن‌ستیزی دست بکشید و از زنان و دختران افغان حمایت نمایید. ما آزادی می خواهیم. ما زندگی می خواهیم

قبل از روی کار آمدن طالبان، در یکی از پوهنتون ها محصل سال سوم انجنیری آبرسانی بودم و حد اوسط نمراتم به 98 فیصد می رسید.

در اوایل به ما اجازه دادند که با رعایت حجاب و پوشش صورت به پوهنتون برویم. اما، سپس پوهنتون ما را تعطیل نمودند. بناءً اکنون سه ماه می شود که در خانه نشسته ام.

قبل از رژیم طالبان، ما می ‌توانستیم به هر جا که خواسته باشیم رفت و آمد نماییم و در رشته دلخواه خود تحصیل نماییم، اما متاسفانه اکنون نمی توانم تحصیلات خود را ادامه دهم، زیرا طالبان اجازه تحصیل در رشته انجنیری را به دختران نمی دهند.

برای من خیلی ها حایز اهمیت است که دختران بتوانند تحصیلات شان را در مکاتب و پوهنتون ها ادامه دهند، زیرا من نیز یک دختر هستم و آرزو دارم انجنیر شوم. می دانم که تمام دختران افغان مثل من آرزو های را در دل می پرورانند. همه ما خواهان این هستیم که به آرزو های خود دست یابیم.

به نظر من، این تنها مشکل دختران و زنان افغان نیست. این یک [علامه] ضعف و ناتوانی تمام زنان در گوشه های مختلف جهان می باشد. اما از سویی هم توانایی زنان را به نمایش می گذارد. من اطمینان دارم که اگر تمام زنان دست به دست هم بدهند و از یکدیگر حمایت کنند، در آن صورت این وضعیت با اندازه قابل ملاحظه بهبود خواهد یافت. ما می ‌توانیم برای آینده تمام زنان [با همدیگر متحد شویم و از آنها دفاع نماییم].

پیام من به جامعه بین المللی اینست که اگر زنان از فرصت های مشابه با مردان برخوردار شوند، آنها می توانند هر کاری را برای کشور خود و تحقق رویا های شان انجام دهند. باید گفت که از این لحاظ هیچ تفاوتی بین زنان و مردان وجود ندارد.