«ما به آیندهای روشن امید داریم و قصد داریم مبارزه خود را با قلم و کاغذ ادامه دهیم»
Janan
«من ۲۴ ساله هستم و از رشته ژورنالیزم دانشگاه کابل فارغالتحصیل شدهام.
در حالی که هنوز محصل بودم، به عنوان یک خبرنگار در یک رادیوی محلی کار خود را آغاز کردم. یک سال بعد، زمانی که طالبان به قدرت رسیدند، آزادی بیان سرکوب شد و عرصه ژورنالیزم با چالشها و محدودیتهایی زیادی مواجه شد. وضعیت برای زنان ژورنالیست سختتر شد، زیرا طالبان تمام اداراتی که زنان در آن کار میکردند را منحل کردند و تمام زنانی را که در نهادهای دولتی کار میکردند، اخراج کردند.
با وجود این محدودیتها، من موفق شدم در یک شبکه تلویزیونی کار پیدا کنم. با این حال، با مشکلات زیادی نیز روبرو شدم.
یک روز، زمانی که به محل کار میرفتم، به جای پوشیدن حجاب سیاه و پوشش رویم؛ صورتم را با ماسک پوشاندم. به دفتر رسیدم و تمام روز کار کردم. در پایان روز کاری، زمانی که همراه با چند همکار مرد سوار موتر شدم تا به خانه برگردیم، در سیت جلو نشستم چون من دختر هستم و چوکی های عقب موتر را برای دو همکار مردم گذاشتم. وقتی به یک محل تلاشی طالبان نزدیک شدیم، ترسیدم که نکند از من بخواهند از موتر پیاده شوم، چون محرم با من نبود.
آن مرد مرا تهدید کرد و گفت: «اگر دوباره در این وضعیت ببینمت، حق شکایت نداری و ما شما ژورنالیستها را تحت کنترل و نظارت خود داریم.»
یک روز دیگر، زمانی که برای تهیه گزارش از دفتر خارج شدم، کارمندان امربالمعروف طالبان مرا مجبور کردند از موتر پیاده شوم. آنها اسلحههایشان را بلند کردند و گفتند: «برو در سیت جلو بنشین. چرا در چوکی عقب نشستهای؟»
از جامعه بینالمللی میخواهیم که در زمینه حقوق زنان ژورنالیست همکاری کنند و بر طالبان فشار بیاورند تا از محرومیت ما از حق آزادی بیان جلوگیری کنند.»
