«در یک چشم به هم زدن، از عرش به زمین نزول کردم»

«من فارغ‌التحصیل رشته حقوق و علوم سیاسی هستم. در حکومت قبلی، به عنوان وکیل مدافع کار می‌کردم و به مسائل چون حقوق زنان و حقوق کودکان، ازدواج‌های زیر سن قانونی، حل و فصل منازعات و مسائل خانوادگی می‌پرداختم و از حقوق زنانی که در خانه‌های امن پناه می‌بردند، دفاع می‌کردم.

اکثرا از سوی خانواده‌هایی که با دفاع من از حقوق دخترانشان مخالف بودند، تهدید می‌شدم. با وجود این، احساس افتخار می‌کردم چون می‌توانستم به زنان هموطنم کمک کنم، صدای آنها باشم و از حقوقشان دفاع کنم.

با این حال، در ۱۵ اگست، تاریکی مطلق زندگی دختران افغان را فرا گرفت. به عنوان صدای زنان و کودکان افغان، همیشه خواهان برقراری عدالت بودم. صدها قضیه را به تنهایی دنبال کردم، اما متأسفانه امروز حتی از ابتدایی‌ترین حقوق خودم محروم هستم.

بعض اوقات امیدی به زندگی بهتر یا آینده‌ای بهتر ندارم، چون هر روز شرایط بدتر و محدودیت‌ها بیشتر می‌شود.

به‌طور مخفیانه و دور از چشم طالبان، از خانه‌ام فرصت‌های آموزشی برای چند دختر که از حق تحصیل محروم هستند، فراهم کرده‌ام. پول قرض گرفته‌ام تا از تحصیل شاگردانم حمایت کنم، حتی برایشان خودکار خریدم. در هوای نسبتاً سرد و با لباس‌هایی نه چندان گرم به شهر رفتم تا تعدادی خودکار و کتابچه‌ به دانش‌آموزان دختر بدهم و آنها را تشویق کنم که به یادگیری ادامه دهند و رویاهایشان را از نو رسم کنند.

ما از سازمان ملل متحد توجه بیشتری می‌خواهیم. لطفاً زنان و دختران افغان را فراموش نکنید. هرگز طالبان را به‌عنوان دولت به رسمیت نشناسید، زیرا اگر به رسمیت شناخته شوند، شرایط بهتر نخواهد شد و فقط بدتر می‌شود.»