«محصور در خانه‌ام، اما به قدرت کلام مکتوب باور دارم»

«نام من خیریه است. قبل از آگست۲۰۲۱، من خبرنگار و مدیر مسئول روزنامه‌های اتفـاق و وحدت‌اسلام در ریاست اطلاعات و فرهنگ ولایت بامیان بودم.

 متأسفانه، در حال حاضر، مانند هزاران زن دیگر، در نقش یک خانم خانه‌ قرار گرفته‌ام و به مسئولیت‌های خانوادگی مشغول هستم. این تغییر برای من تجربه‌ای عاطفی و چالش‌برانگیز بوده است.

تسخیر افغانستان توسط طالبان تمامی تلاش‌های چندین ساله را نابود کرده است. این موضوع نه تنها به تلاش‌های شخصی من بلکه به مبارزات جمعی بسیاری از زنان که زمان زیادی را در آموزش و کار صرف کرده‌اند نیز مربوط می‌شود. ما به طور جمعی امید خود را از دست داده‌ایم و آشنایی‌ که از رژیم قبلی طالبان داشتیم، موجب ترس و اضطراب زیادی برای من و بسیاری دیگر شده است.

عدم فرصت‌های شغلی، اقتصاد ضعیف و ادامه حصر خانگی در این دوره تاریک به چالش‌های روانی و ذهنی برای من مبدل شده است. با این حال، علیرغم این مشکلات، من هنوز امیدم را از دست نداده ام.

گشودن دروازه های تعلیم و تربیت برای دختران وطنم یک نیاز مبرم است. انکار تحصیل و سرکوب آموزش نه تنها به تضعیف یک ملت منجر می‌شود بلکه جامعه را به سقوط مدهش جهل می‌کشاند.

من از مردم افغانستان، به ویژه مردان، می‌خواهم که صدای خود را بلند کنند، در کنار زنان بایستند و به طور فعال از آنان حمایت کنند. استقامت جمعی جامعه ما به توانایی ما در ایستادگی برای حقوق و آرزوهای هر فرد، بدون توجه به جنسیت، بستگی دارد.»