زنان حق دارند قسمی که خواسته باشند زندگی کنند. یک زن نباید تحت فشار جامعه و یا مردان قرار داشته باشد

Meena
معلم و مربی، هلمند

من به درجه لیسانس در رشته مدیریت و تجارت از یکی از پوهنتون های خصوصی در افغانستان فارغ شده ام، همچنان در رشته مدیریت از کشور کانادا دیپلوم دارم  و همچنین یک دیپلوم در رشته زبان انگلیسی از کالج تربیت معلم دارم.

پس از آنکه طالبان به قدرت رسیدند، مدتی بیکار بودم، اما امید خود را از دست ندادم. من به تلاشم ادامه دادم و در یکی از مؤسسات غیردولتی ملی که برای زنان فعالیت می کرد، به کار استخدام شدم. من سخت می کوشیدم که برای زنان کار کنم و به اهداف خود برسیم و به مشکلات زنان رسیدگی نماییم.

زمانیکه به تاریخ 24 دسامبر بالای کار کردن زنان ممنوعیت وضع شد، من به حیث مسوول نظارت و ارزیابی در همین مؤسسه داخلی ایفای وظیفه می نمودم. قبل از آن با مؤسسات مختلف غیردولتی و نهاد های دولتی کار کرده بودم. همچنان، مدت هفت سال در مکاتب مختلف به حیث معلم و مدت سه سال به حیث مسوول نظارت و ارزیابی وظیفه اجرا کرده ام. به همین ترتیب، با یک مؤسسه غیردولتی بین المللی به حیث مربی مسلکی در پروژه های معیشت ایفای وظیفه نموده ام.

اما، بنابر ممنوعیت مؤرخ 24 دسامبر، از آن زمان تا کنون در خانه نشسته ام و نمی دانم که زنان مسکین همشهری من با چه سرنوشتی روبرو خواهند شد. بعد از آنکه وظیفه خود را از دست دادم و با چالش های اقتصادی متعدد روبرو شدم و برای آینده ام چندان امیدی ندارم.

در حال حاضر عمده ترین مسئله نزد من، پایان بخشیدن محرومیت زنان و دختران از حق آموزش و فرصت های اشتغال می باشد. بنابر ممنوعیت مؤرخ 24 دسامبر، زنان خانه نشین شده اند و آنها قادر به انکشاف زندگی اجتماعی شان نیستند و از حق کار کردن محروم ده اند. این امر بالای جامعه پیامد های ناگوار خواهد داشت و سرانجام زمینه را برای ازدواج در سنین طفولیت مساعد خواهد کرد. افغانستان کم از کم 20 سال به عقب خواهد رفت.

شنیدن صدای ما و حمایت همه جانبه از ما، چیزیست که هر کس می تواند آنرا برای پشتیبانی از زنان افغان انجام دهد.

در ظرف یک و نیم سال گذشته ما زنان برای دستیابی به حقوق خود فریاد سر می دهیم، اما هیچ مرجعی به صدای ما گوش نمی دهد و برای حمایت از ما اقدام جدی نمی کند. این کار بیش از این برای ما پذیرفتنی نیست.

اکنون، زنان افغان در یک مرحله تاریک زندگی خود قرار دارند. ما در این منطقه توانایی نداریم که مشکلات خود را حل نماییم. بناءً، از جامعه جهانی می خواهیم که از ما حمایت همه جانبه نمایند، به صدای ما گوش فرا دهند و برای حمایت از زنان افغان در این دوره تاریک اقدامات واقعبینانه و عملی را روی دست گیرند.

داستان بعدی
تمام زنان خانواده من که در گذشته وظیفه داشتند، اکنون در خانه نشسته اند. این یک بدبختی کلان است