من با وجود تمام نابرابری ها، استبداد، بی عدالتی ها و مشکلات، به راه خود ادامه می دهم و می خواهم یک عامل تغییر باشم.

من محصل سمستر دوم رشتۀ فزیک در پوهنځۍ تعلیم و تربیه پوهنتون جوزجان هستم، قبل از آنکه طالبان کنترول ولایت جوزجان را به دست گیرند، ما در شهر (شبرغان) زندگی می کردیم، اما بعدا به قریه خود نقل مکان نمودیم وما در قریه در یک وضعیت بد اقتصادی ما به سر می بردیم و به همین خاطر مجبور شدیم به کشور ایران مهاجرت نماییم.

پس از گذشت چند ماه، پوهنتون جوزجان بازگشایی شد، اما من در آن زمان در ایران بودم. از یک دوستم تقاضا نمودم که به نمایندگی من به پوهنتون مراجعه نماید و برایم یک سال تاجیل درخواست نماید، اما مسوولان پوهنتون برایم اجازه تاجیل ندادند. من در همان سال غیرحاضر محسوب شدم. بعد از مدتی دوباره به افغانستان برگشتیم و من  مشکلات خود را با پوهنتون حل نموده و مجدداً تحصیلاتم را آغاز نمودم.

زمانیکه به پوهنتون برگشتم، دریافتم که خیلی چیز ها تغییر کرده است، علی‌الخصوص برای زنان. برخی از این تغییرات شامل پوشیدن اجباری برقع یا حجاب سیاه، عدم پوشیدن بوت های کُری بلند (و صرف پوشیدن بوت های سیاه)، عدم قدم زدن در محوطه پوهنتون و عدم استفاده از تیلفون همراه بود و  مهمتر از همه اینکه استادان استخدام شده به صورت عموم از شایستگی لازم برخوردار نبودند.

من مشکل شنوایی داشتم، خواستم در ایران آنرا معالجه نمایم، اما ملاقات با داکتر مورد نظر برایم زمانگیر (سه ماه را دربر می گرفت) و پُرهزینه بود. من بدون آنکه عملیات جراحی گوشم را انجام دهم، به افغانستان برگشتم وهنوز هم از مشکل شنوایی رنج می برم و گوشم درد دارد.

در عین زمان، محیط پوهنتون  غیرمصون به نظر می آید، زیرا طالبان به ما دستور داده اند که برقع یا حجاب سیاه بپوشیم و بدون این لباس اجازه داخل شدن به پوهنتون را نداریم. هر روز نمی توان عین لباس سیاه را به تن نمود، چون امکان دارد بعضی روز ها لکه شود، کثیف شود و یا مشکل دیگری پیدا کند. یکی از روز ها به رنگ دیگر لباس پوشیده بودم امابرایم اجازه ندادند که داخل پوهنتون شوم. برای یک مدت طولانی با طالبان که مسوولیت نگهبانی دروازه پوهنتون را بر عهده داشتند، استدلال نمودم و سرانجام برایم اجازه ورود داده شد.

آنعده متعلمین اناث ولایت جوزجان که امسال در امتحان کانکور شرکت ورزیده بودند، واقعاً شاگردان زحمتکش بودند. آنها به پوهنتون طب کابل یا پوهنځۍ طب پوهنتون بلخ راه یافتند [که متاسفانه نمی توانند به آنجا مسافرت کنند] آنها مستحق چیز های بیشتر بودند، باید حتی در  پوهنځۍ طب پوهنتون های پکتیا یا ننگرهار راه می یافتند در حال که  این کار زنان را به شدت مایوس ساخته است.

چرا طالبان با ما اینگونه برخورد می کنند؟ آیا گناه ما همین است که ما دختر هستیم، آنها با ما چه مشکل دارند؟ ما چه کردیم؟ ما باید بیشتر از گذشته (و دیگران) کار میکنیم، من با وجود داشتن مشکل شنوایی به پوهنتون می روم وباید گوشم را تداوی کنم، اما بنابر مشکلات اقتصادی نمی توانم هزینه آنرا بپردازم.

در حال حاضر، دختران در پوهنتون در شرایط دشوار قرار دارند چند روز قبل، ما از طالبان دستورات جدید دریافت نمودیم اکنون مکلف هستیم از پوشیدن لباس های دیزاین شده خودداری نماییم. لباس ما نباید پر زرق و برق باشد. باید حجاب سیاه بپوشیم. هر باری که آنان از ما چنین بخواهند، ما حجاب جدید را چگونه بخریم؟ به خصوص در این شرایط دشوار، چون در زمان طالبان اکثریت مردم از بیکاری رنج می برند.

چرا در یک مرکز آموزشی دختران در کابل انفجار صورت گرفت؟ گناه آنها چه بود؟ آنها خیلی امیدوار بودند. آیا تصور کرده می توانید که پدر و مادر آنها چه حال دارند؟ به صورت عموم دختران در وضعیت بد قرار دارند. چه باید کرد؟ چه کسی به حرف ما گوش خواهد داد؟

من نمی توانم برای یک زمان طولانی بنشینم، چون اگر زیاد بنشینم گوش درد می شوم. همچنان نمی توانم برای یک زمان طولانی برقع بپوشم، زیرا به خوبی نفس کشیده نمی توانم. مشکلات فراوان وجود دارد، زودتر از کدامش بگویم؟ آرزو می کنم صحت کامل داشته باشم و تحصیلاتم  را ادامه دهم ومی خواهم یک آدم موفق باشم و در جامعه خود تحول ایجاد کنم.

اماهیچکدام اینها نمی تواند تحت حاکمیت طالبان تحقق یابد طالبان حتی زنان را از کار کردن در دفاتر مقامات بالفعل منع کرده اند. نمی دانیم چرا طالبان به این کار دست می زنند؟ چرا در این پُست ها زنان را استخدام نمی کنند؟ چرا زنان از حق کار کردن محروم شده اند؟ زنان می توانند وظایف را به وجه احسن اجرا کنند.