در حال حاضر، اکثریت اعضای خانواده من به دلیل وضعیت بدی که در افغانستان وجود دارند، وطن را ترک کرده اند. یگانه آرزویم اینست که کشورم دوباره به حالت عادی برگردد، تا همه در صلح و باهمی زندگی نماییم.

من یک دختر جوان و تحصیلکرده افغان هستم و دارای دو سند لیسانس هستم که یکی آن در رشته زبان و ادبیات انگلیسی و دیگر آن در رشته حقوق بوده و آنها را از دو پوهنتون جداگانه افغانستان به دست آورده ام. اکنون، من مصروف تحصیلات مقطع ماستری در رشته مدیریت و تجارت می باشم، که آنرا به صورت آنلاین در حالیکه در بخش مدیریت معلومات با یکی از نهاد های ذیربط سازمان ملل متحد کار می کنم، ادامه می دهم.

زمانیکه طالبان قدرت را به دست گرفتند، من تازه از پوهنتون فارغ شده بودم، و در یک شرکت مشورتی به عنوان کارآموز مشغول کار بودم.

مهمترین تغییری که در جریان سال گذشته در زندگی شخصی من رونما گردید این بود که پیشنهاد کاری بهتر دریافت کردم و در برنامه ماستری پذیرفته شدم.

در شرایط کنونی، سازمان ملل متحد یگانه مکان مصون است که فرصت های کاری مناسبی را برای زنان فراهم می سازد، تا آنها بتوانند به زندگی مسلکی شان ادامه دهند. من به حیث یک کارمند سازمان ملل متحد، از این فرصت برخوردار بودم که در این لحظات حساس برای زنان افغان کار کنم. اما، بدبختانه باید بگویم که خواهرانم و سایر متعلمان/محصلان دختر اجازه ندارند به مکتب و پوهنتون بروند.

یگانه آرزویم اینست که روزی فرا برسد که تمام زنان و دختران افغان بتوانند از حقوق اولیه شان برخوردار باشند و هیچگاه از نابرابری های که طی سال های متمادی به اوج خود رسیده بود، رنج نبرند.