« ما برای بازیابی جایگاه خود در کشوری که اکنون فعالیت ما را مخرب میدانند، تلاش کرده‌ایم.»

Niloofer
جامعه‌شناس, کابل
A woman holds her red hijab over her mouth and nose.
© Sayed Habib Bidell

«یگانه مرام زندگی‌ من بهبود وضعیت زندگی زنان افغان است. من دارای مدرک ماستری در رشته جامعه‌ شناسی هستم و تقریباً ۱۵ سال است که برای یک نهاد انکشافی کار می‌کنم. مأموریت این نهاد توانمند سازی زنان در کابل و کمک به آنان جهت دفاع از حقوق اساسی شان بود.

هر روز با زنانی در تماس بودیم که از فراز و نشیب های زندگی شان طی اولین دوره حاکمیت تاریک طالبان برایمان حکایت میکردند. آن‌ها از حقوق اساسی شان آگاهی همه جانبه نداشتند و ما در همین راستا تلاش نمودیم تا آنها را از حقوق انسانی شان آگاه بسازیم. آن‌ها زنانی بودند که می‌توانستند جامعه را تغییر دهند، بنابرین توانستیم ارزش های مشترکی را با هم دنبال کنیم. ما بدون وقفه برای فعالیت های ارزشمند تلاش کردیم، دست کمک و یاری داده و میزان آگاهی را گسترش دادیم. رؤیای ما ساده اما همه جانبه بود: زندگی در جامعه‌ پویا و روشنفکر. نمی‌دانستیم که به ‌زودی دنیای آرزو های ما دگرگون خواهد شد.

در ماه اگست ۲۰۲۱ با تسلط طالبان برافغانستان تمامی امیدهای ما با خاک یکسان شد. همه آن‌چه که برای آن تلاش نموده بودم، برنامه‌هایم، رؤیاهایم و آرزوهایم در برابر چشمانم فروریخت. افغانستان که زمانی یک ملت پویا و آرزومند بود، در مدت چند روز به سه دهه قبل برگشت. زنان در خانه ‌هایشان زندانی شدند و نمی‌توانند بدون یک سرپرست مرد از خانه بیرون بروند. آموزش زنان اکنون یک جرم محسوب می‌شود و رفتن به دانشگاه به یک رویای دست نیافتنی مبدل شده است. ما دوباره به روزهایی سه دهه قبل برگشتیم که جهان نسبت به استعدادها و قابلیت‌های زنان افغان بی‌توجه بود.

ظهور ناگهانی طالبان نه تنها من و همکارانم را از کار بیکار کرد، بلکه حضور آنها سراسر کشور را به تاریکی کشاند. همه برنامه‌ها و تلاش‌های ما به یکباره متوقف شد. از آن لحظه به بعد، ما برای بازگرداندن موقعیت خود در کشوری که اکنون فعالیت ما را مخرب میدانند، تلاش کرده‌ایم.

محدودیت‌ها و دستورات جدیدی که توسط طالبان اعمال شد، مشکلات بیشتری را برای کسانی که جرأت مخالفت با قوانین سخت‌گیرانه آن‌ها را داشتند، به‌وجود آورد. فرمانی که طالبان اخیراً در راستای بستن مکاتب و دانشگاه‌ها بروی زنان صادر کرد قلب تمام زنان و دختران کشور را به درد آورد. ترس ما اینست که روزی هم اعلام کنند که زندگی کردن زنان حرام است.

به نظر می‌رسد که هدف طالبان این بوده که زنان را از جامعه محو کنند، و آن‌ها را به عصر تاریک جهل بازگردانند. اما آنچه طالبان نمی‌فهمند، استقامت و عزم زنان افغان است. با وجود همه مشکلات، ما همچنان به نفس کشیدن، زندگی کردن ادامه میدهیم و به آینده امیدواریم.

من به آینده‌ای باور دارم که در آن بازگشت بهار و سبز شدن رویاهایمان را جشن خواهیم گرفت، آینده‌ای که در آن آرزو های ما محقق خواهند شد. ما، زنان افغانستان، در حال حاضر با تاریکی مواجه هستیم، اما به رؤیاهای خود و روح شکست ‌ناپذیرمان استوار و پابرجا می ایستیم و منتظر روزی هستیم که خورشید بر سرزمینی آزاد و آباد طلوع کند.»

داستان بعدی
«حکومت ضد-زن طالبان در این جامعه مردسالار بدون شک زندگی وحشتناکی را برای من رقم زد»
A veiled older woman sits next to a wall with a flower painted on it.