«طالبان از قدرت زنان، دانش و آگاهی‌شان هراس دارند»

Quraisha
محصل پیشین طب, پروان

«نام من قریشــه است و در یک جامعه سنتی با مادرم و خواهــرم زندگی می‌کنم. پدرم فوت کرده و در زندگی‌ام با چالش‌های متعددی مواجه شدم. من برای کسب تحصیل مبارزه نمودم تا بتوانم از خانواده و جامعه‌ام حمایت کنم. شب‌ها تا دیروقت بیدار می‌ماندم، گرسنگی را تحمل می‌کردم و سخت تلاش می‌کردم تا بتوانم به رشته طب در دانشگاه البیرونی کامیاب شوم.

در سال سوم دانشگاه، خیلی احساس مسرت و خوشحالی داشتم. اما به زودی متوجه شدم که تسخیر قدرت توسط طالبان لبخندم را با اشک‌ مبدل کرده و تمام رویاهایم را نابود می‌کند. زمانی که طالبان به قدرت رسیدند ترس داشتم که مردم ما به دوران تاریک جهل بازگردند، و متأسفانه، همین اتفاق افتاد. دختران و زنان افغان از حقوق خود محروم شدند و زندگی شان به چهار دیواری خانه‌هایشان محدود شد.

بسته شدن دانشگاه‌ رویاهای من را نابود کرد. آرزو داشتم داکتر شوم، به نیازمندان خدمت کنم و باعث افتخار خانواده و کشورم باشم. این شرایط دشوار رویاهایم را نابود کرد و این خیلی دردناک است.

اگر دختران و زنان افغان امروز تحصیل را رها کنند و به ظلم تن دهند، در حقیقت این بی‌عدالتی ما در حصه آینده دختران‌مان خواهد بود و اینطور مسیر زندگی آن‌ها دشوارتر خواهد شد. من آرزو دارم که میراث ما برای نسل‌های بعدی سرشار از افتخار و دانش باشد، نه نادانی.

طالبان از قدرت زنان، دانش و آگاهی‌شان هراس دارند. آنها می‌خواهند ما را در تاریکی جهل نگه دارند تا نتوانیم از حقوق‌مان دفاع کنیم و می‌خواهند نسلی را پرورش دهند که نسبت به حقایق نابینا و به خرافات غیرعقلانی وابسته باشد. طالبان هدف دارند که این نور را از ما زنان بگیرند تا جامعه‌ای به جهان ارائه دهند که توسط مردان سرکوبگر رهبری می‌شود، زیرا می‌دانند که آغوش یک زن نخستین مدرسه برای پرورش دانشمندان و روشنگری افکار است. طالبان می‌خواهند این درخشش را از ما بربایند تا نسلی بی‌سواد خلق کنند که نه چشمی برای دیدن، نه زبانی برای صحبت کردن و نه دستی برای مقاومت داشته باشد.

آرزویم این است که کشورم از تمام زنجیرهای جهل که هوا را آلوده و نفس کشیدن را دشوار ساخته، رهایی یابد و دختران جوان افغان در چهار دیواری خانه‌هایشان محبوس نشوند.

می‌خواهم تأکید کنم که آرزوی تمام ما زنان، رهایی کشورمان از بندهای جهل و بی‌سوادی است. در این وضعیت دشوار، من در برابر ظلم و ستم طالبان تسلیم نخواهم شد و به کسب تحصیل خواهم پرداخت چون کسب دانش وظیفه اخلاقی و انسانی من است.

درخواست من از جامعه جهانی، به‌عنوان یک انسان، این است که از ما حمایت کنند. ما نیز انسان هستیم و می‌خواهیم مانند دیگر انسان‌ها زندگی کنیم.»

داستان بعدی
«از نظر من، افغانستان به زندانی برای زنان مبدل شده است»
A woman in a black facemask and hijab stands by french doors, looking to the right.