«از نظر من، افغانستان به زندانی برای زنان مبدل شده است»

Rabia
ورزشکار رشته بسکتبال, هرات
A woman in a black facemask and hijab stands by french doors, looking to the right.
© Sayed Habib Bidell

«قبل از به قدرت رسیدن طالبان در افغانستان، من عضو تیم ملی بسکتبال بودم و به عنوان مربی ورزشی برای زندانیان زن در یک زندان نیز کار می‌کردم. من به مدت ۱۰ سال عضو تیم ملی بسکتبال بودم و به عنوان یک ورزشکار این فرصت را داشتم که به چندین کشور سفر کنم، هرچند در این مسیر چالش‌های بزرگی فرا روی من بود. من برای رسیدن به این جایگاه نهایت تلاش کرده بودم و به دستاوردهایم افتخار می‌کردم. اما بعد از حوادث ۱۵ اگست، تمام رویاهایم یک‌شبه نابود شدند.

در حال حاضر، اوضاع در کشور بسیار غیرقابل پیش‌بینی است. انگار شب به خواب می‌روی و صبح که بیدار می‌شوی، می‌بینی که قوانین جدیدی برای زنان وضع شده است. دشوار‌ترین قسمت برای من زمانی بود که اعلام کردن دختران دیگر نمی‌توانند ورزش کنند. من برای رسیدن به تیم ملی بسکتبال خیلی تلاش کردم و از موانع زیادی عبور نمودم، و ناگهان شغل، آزادی و ورزشی را که به آن علاقه شدید داشتم را از من گرفتند.

قبل از ورود طالبان، من شغل مورد علاقه خودم را داشتم، عاید خوبی داشتم و میتوانستم خانواده‌ام را حمایت کنم، اما حالا با مشکلات متعدد مالی مواجه هستم.

من با صدای توپ بسکتبال، گرد و خاک زمین و هیجان این بازی بزرگ شدم. زمین بسکتبال پناهگاه من بود، تنها جایی که می‌توانستم انرژی‌ام را تخلیه کنم و آرامش بیابم. دو سال طولانی از آخرین باری که به زمین آن قدم گذاشتم میگذرد و نبودش همیشه قلبم را به درد می‌آورد. این نصب آنست که یک کودک واقعاً خواهان اسباب‌بازی مورد علاقه‌اش باشد، اما ناگهان به طرز وحشتناکی از او گرفته شود.

از نظرمن، رنج ها و نگرانی‌های مادران این نسل بر روی کودکانی که به دنیا می‌آورند تأثیر منفی می‌گذارد و در سال‌های آینده منجر به آسیب های جسمی و ذهنی در آن‌ها خواهد شد .

از آنجا که من از سکوت در برابر چنین رژیمی سرکوبگر امتناع کردم، به صف دیگر از زنان مقاوم در جاده‌ها پیوستم و به همراه آنها خواستار حقوق زنان در برابر طالبان شدم. ما در اعتراضات زیادی شرکت کردیم و مصمم بودیم که به محدودیت‌های ناعادلانه‌ای که بر ما تحمیل شده، اعتراض کنیم.

ثبات کشور در یک وضعیت حساس و بحرانی قرار دارد و محدودیت‌های ناگهانی و سرکوبگرانه بر زنان باعث ایجاد ترس و ناامنی می‌شود. از نظر من، افغانستان به زندانی برای زنان مبدل شده است به مراتب محدودتر و ترسناکتر از زندانی که من در آن کار کرده بودم چون در آن زندان، زنان حد اقل حقوق ویژه خود را داشتند، از جمله حق ورزش.

اکنون من در یکی از یتیم‌خانه‌های هرات تقریباً به ۵۰ تن از دختران زیر صنف ششم تدریس میکنم. به آن‌ها ورزش‌هایی نظیر والیبال، فوتبال و بسکتبال را آموزش می‌دهم و به تعدادی از دختران بزرگ‌تر نیز به صورت مخفی تدریس میکنم.

من از جامعه جهانی تقاضا می‌کنم که از طالبان حمایت نکنند و به شرایط سخت زندگی زنان در افغانستان توجه کنند.»

داستان بعدی
«ورزش من، هنر من و تمام تلاش‌هایم یک‌شبه بی‌معنی شد»
Veiled young woman holds books in a meeting space, wearing a facemask.