«هر گلوله ای که شلیک می کردند به نظر میرسید نماد نابودی رویاها و امیدهای زنان بیشمار باشد»
Sahar
«تا روزهای قریب به ۱۵ آگست ۲۰۲۱، من در یک موسسه بینالمللی شغل رضایت بخشی داشتم. علاوه بر وظایف رسمیام، در پروژههای مختلف اجتماعی فعال بودم و به عنوان یک مدافع متعهد به حقوق زنان و فعال حقوق مدنی به طور خستگیناپذیر کار میکردم.
با سقوط حکومت جمهوری، من همه چیز را از دست دادم. کارم، آرزوهایم، امیدهایم – همه چیز از دست رفت. اکنون به عنوان کارمند مراقبت از اطفال در یک کودکستان کار میکنم. با این حال، همچنان یکی از صدها چهره ناشناخته ولی مؤثر در زمینه دفاع از حقوق زنان در سطح ولایتی و ملی باقی ماندهام. همچنان عضو متعهدی از انجمن همبستگی زنان نیز هستم.
هرگز نمیتوانم آن وقایع سرنوشتساز را فراموش کنم. در ۱۵ آگست ۲۰۲۱، زنان افغان یکبار دیگر در چارچوب دیوارهای خانه محصور شدند، اما ایستادگی آنها آتشی را برافروخته که تمام زنان افغان را در بر گرفته است.
در طول سالها، به دلیل کارم در رسانهها و مشارکتم در بخشهای حقوق زنان و حقوق بشر با تهدیدات بیشماری روبهرو شدهام. حتی در این شرایط دشوار، خانواده خودم نیز از من حمایت نکردند و مجبور شدم برای چندین ماه ولایت زادگاهم را ترک کنم.
در حال حاضر، من در یک محیط نا امید کننده قدم میزنم. گاهی به ترک این مبارزه فکر میکنم، زیرا شرایط موجود فقط نشان دهنده گذر زمان برای زنان است نه زندگی واقعی.
حذف زنان از کار و آموزش بر صحت روانی و احساسی من تأثیر گذاشته است. با این حال، تنها راه رهایی از شرایط کنونی در پایداری زنان و امتناع قاطعانه آنها از هرگونه مذاکرات تسلیمپذیری است.
امیدوارم که جامعه بینالمللی سرنوشت زنان افغان را تغییر دهد. جامعه بینالمللی مسوولیت دارد که زنان افغان را تنها رها نکند. ما، زنان افغان، از جامعه بینالمللی میخواهیم که گامهای مؤثر و عملی برای حمایت از زنان بردارد تا بتوانیم حقوق و امتیازات خود را پس بگیریم.»
