هرگاه انسانیت واقعاً نمرده باشد، پس باید جامعه بین المللی به مردم افغانستان توجه داشته باشد. آنان نباید اجازه دهند که یک نسل ناپدید شود.

من در گذشته به حیث رئیس اجراییه یک بورد مشورتی دولتی ایفای وظیفه می نمودم. قبل از آن به صفت معلم و مدیره مکتب در مکاتب مختلف دولتی و خصوصی کار نموده ام.

اکنون، یک فعال حقوق زنان هستم که در برابر یک گروه دهشت افگن و ذبون مبارزه می کنم و به هیچ صورت از مبارزه در راستای تامین عدالت اجتماعی و حقوق زنان عقب نشینی نخواهم کرد.

عمده ترین تغییراتی که در جریان یک سال گذشته در زندگی من رونما گردیده اند اینست که رویا هایم به خاک یکسان شده است، وظیفه ام را از دست داده ام و فرزندانم به مکتب نمی روند. این تغییرات منفی برایم انگیزه می دهد که در راستای اعاده این حقوق مبارزه نمایم.

چیزی که برای من در افغانستان حایز اهمیت است اینست که زنان توسط یک گروه دهشت افگن گروگان گرفته شده اند و جهان در برابرش سکوت نموده است و صدای زنان افغان را نادیده می گیرد. ما هنوز هم بالای این موضوع کار می کنیم و در این راستا مبارزه می کنیم.

ما نه تنها برای حق کار زنان، بلکه برای تمام حقوق آنان مبارزه می کنیم.

بیشتر از یک سال شد که با سازمان ملل متحد و جامعه جهانی مذاکره می کنیم و فریاد سر می دهیم که دست زنان افغان را بگیرند. اما، بدبختانه آنها به فریاد ما گوش نمی دهند و به نظر می رسد که افغانستان و زنان افغان را به فراموشی سپرده اند.