من یگانه نان آور خانواده خود بودم.

Sumya
یک تن از فعالان حقوق زنان، در ولایت بدخشان)

من یک تن از فعالان حقوق زنان می باشم و از هفت سال بدینسو در این عرصه فعالیت می نمایم. در سال 2019، مایک نهاد جامعه مدنی ایجاد نمودیم، که مردم را در عرصه ‌های صحت، آموزش و کمک ‌های بشردوستانه [و بعضاً خشونت مبتنی برجنسیت/جندر] یاری می رساند.

پس از آنکه طالبان به قدرت رسیدند، ما توزیع کمک های بشردوستانه را آغاز نمودیم. ما می خواستیم لباس توزیع کنیم، اما در یکی ازموارد طالبان با این کار ما در زون مربوطه مخالفت کردند. لاکن، پس از آنکه دریافتند که کمک های مذکور به اطفال توزیع می شوند، به ما اجازه فعالیت دادند و ما را به خانواده های شان معرفی نمودند، تا آنها بتوانند به این کمک ها دست یابند. با افزودن یک تعداد خانواده های آنها در فهرست، می‌ توان کمک‌ ها را توزیع نمود و به کار خود ادامه داد. همچنان، ما برنامه‌ های را در سکتور صحت، در مورد بیماری کووید - 19 و آگاهی دهی صحی برای زنان راه اندازی می نمودیم، اما پس از به قدرت رسیدن طالبان، نتوانستیم برنامه ‌های یاد شده را ادامه دهیم.

طی یک سال گذشته، عمده ترین تغییری که با آن روبرو شده ایم، وضع محدودیت های است که بالای ما تحمیل شده اند... زیرا ما اجازه نداریم کار یا دادخواهی نماییم. زمانیکه می خواهیم از یک منطقه به منطقه دیگر سفر کنیم، باید محرم داشته باشیم. اما، ما باید این حقیقت را درک کنیم که زنانی وجود دارند که در خانواده شان مرد نیست و یگانه نان آور خانواده خود هستند.

من یگانه نان آور خانواده خود بودم. 

. آرزویم به عنوان یک زن افغان اینست که از حقوق کار، آموزش و اظهار نظر و تصمیم گیری برخوردار باشم....

یگانه کاری که فعالان زن در حال حاضر برای زنان انجام داده می توانند، راه اندازی پروژه ها به کمک نهاد های بین المللی می باشد. ازطریق این پروژه ‌ها، آنها می‌ توانند صنوف آنلاین [یا صنوف خانگی] را برای آنعده دخترانی که طی یک و نیم سال گذشته از رفتن بهپوهنتون/دانشگاه و کار منع شده‌ اند، فراهم سازند. تمام اینها زمانی امکان پذیر اند، که بودجه لازم به دسترس باشد.

یافته ها و تجارب ما نشان می دهد که طالبان با ارائه خدمات صحی و یا توزیع کمک های بشردوستانه کدام مشکل ندارند. آنها می خواهند که برای مردم کمک های بشردوستانه توزیع شود، چون به نفع آنها نیز است. اما از آنجاییکه طالبان با آموزش دختران مشکل دارند و به آنها اجازه نمی دهند که به مکتب بروند، ما می توانیم برای آنان صنوف خانگی ایجاد کنیم و به شکل مسرانه بنام مدرسه دروس خود را ارائه نماییم.

در حال حاضر، بنابر کمبود بودجه برای دختران از طریق واتس اپ کورس های آنلاین ایجاد نموده ایم. ما در مجموع 150 تن شاگردان داریم. من و سه معلم دیگر مضامین دشوار مکتب مانند انگلیسی و ساینس را به صورت رایگان تدریس می نماییم.

اما چون اکثریت شاگردان ما تیلفون همراه ندارند و معلمان از لحاظ اتصال انترنت مشکلات دارند، ما پلان داریم که صنوف خانگی را راه اندازی نماییم. اما راه اندازی اینگونه صنوف به بودجه نیاز دارد، بناءً ما منتظر هستیم تا یکی از نهاد ها ما را تمویل نمایند.

داستان بعدی
آرزو دارم روزی دختران و زنان افغان بتوانند به آموزش خود ادامه دهند و هر کاری را بدون زور یا هراس انجام داده بتوانند. این رویای من و آرزوی تمام دختران افغان است.