پیام من به جامعه بین المللی اینست که آنها باید گام های عملی بردارند، نه اینکه صرف به راه اندازی جلسات و گفتمان ها اکتفا نمایند، زیرا مشکلات زنان افغان با گپ زدن حل نمی شود.

تمنا، از مدت 15 سال بدینسو در ولایت خود به عنوان فعال مدنی متعهد فعالیت داشته است و طی هفت سال گذشته یک نهاد جامعه مدنی را که بالای جوانان تمرکز داشت، مدیریت می نمود. همچنان، او به صفت معلم در مکاتب دولتی ایفای وظیفه نموده است و چندین مقاله را پیرامون مسایل اثرگذار بالای زندگی زنان به دست نشر سپرده است. او در راستای مقابله با تبعیض جنسیتی/جندر فعالیت نموده است، جلسات آگاهی دهی را برای گروه های مختلف مردم برگزار نموده است، تا آنها اهمیت آموزش دختران را درک نمایند، و به همین ترتیب برای شماری زیادی از زنان بیکار در ولایت خود فرصت های شغلی فراهم ساخته است.

من 34 ساله هستم و در بخش های مختلف، به عنوان فعال مدنی و معلم مکتب دولتی سابقه کاری 15 ساله دارم.

از زمان به قدرت رسیدن طالبان بدینسو، به خاطر دلایل مصونیت و امنیت شخصی ام نتوانسته ام برای زنان و دختران افغان کار کنم.

تغییر عمدۀ که در زندگی من رونما گردیده است اینست که وظیفه خود را از دست داده ام. من مادر سه فرزند هستم و از دست دادن وظیفه برایم آسان نبود. در حال حاضر، از لحاظ مالی در یک وضعیت بسیار بد به سر می برم. نمی‌دانم هزینه کرایه خانه یا غذا را چگونه بپردازم و به زندگی خود چطور ادامه دهم.

همان لحظۀ که دختران بزرگم از آموزش منع شدند، برایم خیلی دردناک بود. یکی از آنها در صنف هشتم درس می خواند و دومی آن متعلم صنف هفتم بود، اکنون هردوی آنها در خانه نشسته اند. آینده تاریک آنها واقعاً فکر مرا مشوش ساخته است.

مهمترین مسئله نزد من آموزش دختران است. من مادر دو دختر هستم و اکنون هردوی آنها در خانه نشسته اند، چون اجازه ندارد که به مکتب بروند. 

دوم اینکه باید به زنان اجازه کار کردن داده شود.

آرزومندم که روزی تمام زنان افغان به وظایف خود برگردیم و از این فرصت برخوردار باشیم که بتوانیم در سیاست و انکشاف کشور خود مشارکت فعال داشته باشیم. 

جامعه بین المللی و سازمان ملل متحد باید از زنان و دختران افغان حمایت کنند، تا آنها بتوانند به حقوق اولیه شان مانند آموزش و کار دست یابند. آنها باید برای زنان و دختران فرصت های کاری فراهم سازند. آنها باید برای زنان تجارت پیشه بازار ها ایجاد کنند، تا کاروبار خود را رونق دهند. صرف ارائه کمک های بشردوستانه کفایت نمی کند. ما به فرصت های دائمی مانند بازار ها و فابریکات نیاز داریم، تا بتوانیم به پای خود بایستیم و خانواده خود را حمایت نماییم.